रायलादेवी तलावाचा श्वास आणि एका सामान्य नागरिकाचा ‘विश्वास’ — विजयकुमार कट्टी

जेव्हा मी या तलावाच्या परिसराचे निरीक्षण करतो, तेव्हा मला केवळ अस्वच्छता दिसत नाही, तर विस्कळीत झालेले निसर्गचक्र दिसते. एमएमआरडीएने सुशोभीकरणाचा पहिला टप्पा पूर्ण केला, पण देखभाल आणि सुरक्षेअभावी आज तिथे भलतेच चित्र पाहायला मिळत आहे.

गुदमरणारी जीवसृष्टी: कबूतरांना टाकले जाणारे अखाद्य आणि साचलेला कचरा यामुळे पाण्यातील प्राणवायू (Oxygen) कमी होत आहे. हे केवळ ‘कुरुप’ दृश्य नाही, तर पाण्यातील मासे आणि इतर जलचर जीवांचा हा जीवघेणा संघर्ष आहे.

धोक्याची घंटा: तलाव परिसरात वाढलेली घाण आणि साचलेले पाणी हे डासांचे आगर बनत आहे. जे ठिकाण नागरिकांच्या विरंगुळ्यासाठी आणि आरोग्यासाठी असायला हवे होते, तेच आज आजारांचे केंद्र बनण्याची भीती निर्माण झाली आहे.

मी एक सामान्य नागरिक आहे. माझा आपल्या प्रशासनावर, महापालिकेवर आणि सर्व संबंधित यंत्रणांवर पूर्ण विश्वास आणि निष्ठा आहे. मला खात्री आहे की, जेव्हा प्रशासकीय अधिकारी या तलावाची पाहणी करतील, तेव्हा त्यांना या समस्येचे गांभीर्य स्वतःहून उमजेल. मी त्यांना काय करावे हे सांगणार नाही; कारण ते तज्ज्ञ आणि सक्षम आहेत. त्यांनी या परिस्थितीचा स्वतःहून शोध घ्यावा, हीच माझी पद्धत आहे.

आता माझा हा विश्वास सार्थ ठरवायचा की मला चुकीचे सिद्ध करायचे, हे पूर्णपणे प्रशासनाच्या आणि संबंधित अधिकाऱ्यांच्या हातात आहे.

हा तलाव म्हणजे केवळ पाणी आणि सिमेंटचा साठा नाही, तर ती एक मौल्यवान परिसंस्था आहे. जर आपण आज याकडे दुर्लक्ष केले, तर आपण केवळ एक जलाशय गमावणार नाही, तर पर्यावरणाचा एक मोठा वारसा गमावू. ही ‘पिटी कंडिशन’ बदलण्याची ताकद प्रशासनाकडे आहे.

ऋणनिर्देश

नगरसेवक विकास कृष्णा रेपाळे आणि नगरसेविका नम्रता भोसले-जाधव यांनी प्रशासनाचे डोळे उघडण्यासाठी जे पाऊल उचलले, त्याबद्दल मी त्यांचा अत्यंत ऋणी आहे. त्यांनी या विषयाला वाचा फोडली म्हणूनच आज एका सामान्य नागरिकाचा आवाज प्रशासनापर्यंत पोहोचण्याची आशा निर्माण झाली आहे.

आता प्रतीक्षा आहे ती केवळ एका सकारात्मक बदलाची आणि माझ्या विश्वासाला मिळणाऱ्या उत्तराची!